Mon. Nov 18th, 2019

Σαραντάπηχο: Το χωριό της Ορεινής Κορινθίας που θύμιζε Ελβετία – Διέθετε υπερπολυτελές ξενοδοχείο με αεροδρόμιο (εικόνες)

Το 1930 δύο επιχειρηματίες από το Αίγιο που είχαν μεταναστεύσει στην Αυστραλία και πλούτισαν, αποφάσισαν να κάνουν μια επένδυση στην πατρίδα τους. Ο Βασίλειος Χρύσης και ο Σπύρος Νικολούλιας επέλεξαν το μικρό χωριό Σαραντάπηχο στην Ορεινή Κορινθία. Το χωριό ήταν χτισμένο σε υψόμετρο πάνω από 1.200 μέτρα και θεωρήθηκε ιδανικό για να μετατραπεί σε τουριστικό θέρετρο, όπως τα ελβετικά σαλέ. Έτσι χτίστηκε το ξενοδοχείο «Αναγγένησις».

Το ελληνικό Σεν Μόριτζ

Το υπερπολυτελές κτίριο ήταν τριώροφο και διέθετε 70 δωμάτια με δικό τους μπάνιο το καθένα, κάτι ιδιαίτερα πολυτελές για τη δεκαετία του 1930. Λόγω της τοποθεσίας, τα περισσότερα δωμάτια είχαν μια υπέροχη θέα.

Οι κοινόχρηστοι χώροι περιελάμβαναν εστιατόριο, αίθουσα εκδηλώσεων, γήπεδο τένις και κινηματογραφική λέσχη. Το ξενοδοχείο ήταν εξοπλισμένο με δικό του τηλεφωνικό κέντρο, όταν ακόμη και στην Αθήνα τα τηλέφωνα ήταν ελάχιστα. Διέθετε ακόμη παγοποιείο, αρδευτικό δίκτυο και ηλεκτρογεννήτριες. Εκτός από τα απλά δωμάτια, το ξενοδοχειακό συγκρότημα «Αναγέννησις» είχε και τρία ανεξάρτητα κτίρια για τη φιλοξενία της ελληνικής και ευρωπαϊκής αριστοκρατίας.

Το προσωπικό του ξενοδοχείου οργάνωνε εκδρομές στη γύρω περιοχή που ήταν μοναδικής φυσικής ομορφιάς. Σύμφωνα με τις περιγραφές που έχουν διασωθεί, το ξενοδοχειακό συγκρότημα θα μπορούσε να ανταγωνιστεί με αξιώσεις τα καλύτερα ξενοδοχεία της εποχής του. Όλα αυτά συνέβαιναν στο άγνωστο Σαραντάπηχο το 1930. Το εγχείρημα αν και φαινόταν ριψοκίνδυνο, πέτυχε. Σε αυτό βοήθησε και ο καθηγητής του Δημόσιου Διεθνούς δικαίου της Νομικής Αθηνών, Δικαστής του Διεθνούς δικαστηρίου της Χάγης και ακαδημαϊκός, Ιωάννης Γ. Σπυρόπουλος που θέλησε να αναδείξει την ιδιαίτερη πατρίδα του. Χάρη στις υψηλές γνωριμίες του, το Σαραντάπηχο γέμισε εύπορους τουρίστες και ονομάστηκε «ελληνικό Σεν Μόριτζ». Οι κάτοικοι που ασχολούνταν με τη γεωργία και την κτηνοτροφία σε συνθήκες σχεδόν απομόνωσης, είδαν το χωριό τους να αλλάζει φυσιογνωμία. Κάποιοι από τους κατοίκους που έλαβαν ειδική εκπαίδευση εργάστηκαν ως προσωπικό στο ξενοδοχείο, ενώ στην περιοχή, εκτός από το «Αναγέννησις», λειτούργησαν και τα ξενοδοχεία του Στάθη Πανουτσόπουλου και του Φίλερη. Το «Αναγένησις» φιλοξενούσε VIP από την Ευρώπη, ενώ συχνά επισκεπτόταν το ξενοδοχείο και ο βασιλιάς Φαρούκ της Αιγύπτου.

Μηχανή του Χρόνου: Οι επιχειρηματίες από το Αίγιο που έφτιαξαν το ελληνικό Σεν Μόριτζ του 1930

Το αεροδρόμιο

Για να εξυπηρετηθούν οι απαιτητικοί πελάτες δημιουργήθηκε ακόμα και αεροδρόμιο, σχεδόν δίπλα στο ξενοδοχείο, ώστε να μην ταλαιπωρούνται στις μετακινήσεις τους. Λειτούργησε για πρώτη φορά στα μέσα της δεκαετίας του 1930 και στο διάδρομό μπορούσαν να προσγειωθούν αεροπλάνα 25 θέσεων. Το αεροδρόμιο που ένωσε το μικρό χωριό της ορεινής Κορινθίας με Ευρώπη και Αίγυπτο, καταστράφηκε κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ιταλούς. Οι κατακτητές φοβήθηκαν τη χρήση του για προσγείωση εχθρικών αεροσκαφών και φρόντισαν να αχρηστεύσουν την πίστα. Η εικόνα του ξενοδοχείου μετά τον πόλεμο ήταν αποκαρδιωτική. Το άλλοτε πολυτελές συγκρότημα είχε εγκαταλειφτεί και με το πέρασμα του χρόνου γινόταν έρμαιο των καιρικών συνθηκών. Φυσικά, λόγω του πολυτελούς εξοπλισμού του έγινε στόχος λεηλασιών και υπάρχουν καταγραφές του 1950 με ζώα φορτωμένα ακόμα και με τα είδη υγιεινής του κτιρίου.

Μηχανή του Χρόνου: Οι επιχειρηματίες από το Αίγιο που έφτιαξαν το ελληνικό Σεν Μόριτζ του 1930

Δυστυχώς η σημερινή εικόνα δεν θυμίζει σε τίποτα την αίγλη του παρελθόντος. Ο χαρακτηρισμός του όμως σαν ελληνικό Σεν Μόριτζ, αποδεικνύει ότι το «Αναγέννησις» ήταν κάποτε εκεί.

Λίγα Λόγια για το Σαραντάπηχο

Το Σαραντάπηχο είναι ένα μικρό ορεινό χωριό του δήμου Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης του Νομού Κορινθίας. Είναι το δυτικότερο δημοτικό διαμέρισμα του νομού και γειτνιάζει με τα δημοτικά διαμερίσματα Περιθώρι και Σελιάνα του καλλικρατικού δήμου Αιγιάλειας του Νομού Αχαϊας, και το δημοτικό διαμέρισμα Καρυάς του δήμου Ξυλοκάστρου – Ευρωστίνης στον οποίο και ανήκει διοικητικά. Απέχει 21 χλμ από το Δερβένι. Αποτελεί τον ορεινότερο οικισμό της Πελοποννήσου και έναν από τους πιό ορεινούς οικισμούς της Ελλάδας. Το κλίμα του είναι εξαιρετικό και υγιεινό.

Έχει κτιστεί αμφιθεατρικά σε υψόμετρο που κυμαίνεται από 1230 μέχρι 1300 μέτρα από την επιφάνεια της θάλασσας, μέσα σε ένα πυκνό δάσος από πεύκα και έλατα, στις πλαγιές της Κυλλήνης. Βρίσκεται σε μικρή παράκαμψη 5 χλμ από τον οδικό άξονα Δερβενίου πρός την Γκούρα Κορινθίας και απέχει από το Δερβένι 30 χλμ. Το χωριό είχε δημοτικό σχολείο, ταχυδρομείο, τηλεγραφείο και φυλάκειο της χωροφυλακής.

Σήμερα, το Σαραντάπηχο απαριθμεί πενήντα περίπου σπίτια, από τα οποία τα μισά είναι νέας αστικής αρχιτεκτονικής, ενώ τα υπόλοιπα είναι παλαιού τύπου που έχουν αναπαλαιωθεί–εκσυγχρονιστεί. Είναι ένας τόπος αναψυχής κυρίως για τους καλοκαιρινούς μήνες, κατά τους οποίους γεμίζει από κόσμο. Κατά τους χειμερινούς μήνες, ο δρόμος κλείνει από τα χιόνια στην τοποθεσία Κουβέλι, με αποτέλεσμα η πρόσβαση στο χωριό να γίνεται δύσκολη.

Οι κάτοικοί του ασχολούνται με την γεωργία και την κτηνοτροφία.Το χωριό υδροδοτείται μέσω δικτύου με τα νερά από τις πηγές Σεμπρέσι και Παλαμάρι. Να σημειωθεί ότι υπάρχουν πολλές πηγές στο Σαραντάπηχο και το δάσος του, από τις οποίες οι μεγαλύτερες είναι η κεντρική βρύση του χωριού, η βρύση του Κεραστάρη (σλάβικη λέξη), η πηγή Σεμπρέσι, η πηγή Παλαμάρι, η πηγή Τζέρος ή Τσέρος με το καθαρό νερό, του πουλιού η βρύση, η τουρκόβρυση (βρισκόταν πάνω από την Εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου) και η πηγή στα βαρκά του Μετζελίδη.

Εκτός από τις πηγές υπάρχουν και τρία σπήλαια. Αυτά είναι: η τρύπα της Αλεπούς όπου γκρέμιζαν θύματα στον Εμφύλιο πόλεμο, η σπηλιά στη θέση «κάτω κερασάρι» με τους μικρούς της σταλακτίτες και η σπηλιά της Τρυπητής. Το Σαραντάπηχο διαθέτει και τις εξής τρείς εκκλησίες: τον Ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου που βρίσκεται στην πλατεία του χωριού και εορτάζει την 15η Αυγούστου, τον Ναό του Αγίου Νικολάου του νέου που εορτάζει την 9η Μαϊου (μέχρι το έτος 1940 χρησιμοποιούνταν ως κοιμητήριο) και το ξωκκλήσι του Προφήτη Ηλία στη θέση «Κουβέλι» που εορτάζει την 20η Ιουλίου. Το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία ανεγέρθηκε κατά τη δεκαετία του 1960 σε αντικατάσταση του παλαιού ναού που βρισκόταν στη θέση «πυροφυλάκειο». Επιπλέον, υπάρχει και ένα παλαιό πέτρινο προσκυνητάρι.

Με πληροφορίες από gnomipoliton.wordpress.com και mixanitouxronou.gr