Fri. May 29th, 2020

Η ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ

Η ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΩΝ.

του δικηγόρου Δημητρίου Κονομόδη, πρώην προέδρου του Δικηγορικού Συλλόγου Κορίνθου και του Συλλόγου Δικηγόρων Επαρχιών

  Η οικονομική κρίση που έπληξε κυρίως τις χώρες του ευρωπαϊκού νότου, δεν προέκυψε εκ του μηδενός, αλλά οργανώθηκε και μεθοδεύτηκε με συγκεκριμένους σκοπούς και με την συνδρομή συνήθως μειοψηφικών και εντολοδόχων  Κυβερνήσεων ( καλουμένων  κατ ‘ ευφημισμόν <<συνεργασίας >>). Την επεξέτειναν στην χώρα μας από συνήθη << δημοσιονομική >> ( δημόσιο χρέος  ποσοστού 120% του ΑΕΠ δεν οδηγεί  αναγκαίως σε πτώχευση , ούτε σε κρατικό υπερδανεισμό , ούτε σε προσφυγή στο ΔΝΤ ) σε βαθειά κρίση  <<χρέους >> και μάλιστα όχι μόνον δημοσίου , αλλά ( παραδόξως) και ιδιωτικού, όταν το ιδιωτικό χρέος στην Γερμανία , Ολλανδία  και άλλες ισχυρές οικονομικά χώρες ήταν πολλαπλάσιο ,στην αρχή της Κρίσης.
  Έτσι, μας τα πήραν ΟΛΑ ,όσα αφορούσαν στον δημόσιο τομέα. Τα αεροδρόμια , τα λιμάνια , τους υδρογονάνθρακες, τις τράπεζες, τις δημόσιες επιχειρήσεις, τα μεγάλα ξενοδοχεία  και ό,τι υπάρχει   ή  θα υπάρξει στο μέλλον.Μας συνέδεσαν για πάντα και πολύ στενότερα  με  στρατιωτικούς , πολιτικούς και οικονομικούς σχηματισμούς ,οργανισμούς και συμφέροντα .
  Στον ιδιωτικό τομέα και στα εσωτερικά ζητήματα επιδιώχθηκε μια κοινωνική αναδιάρθρωση , μια αναθεώρηση της ιδιοκτησιακής κατάστασης και μια αλλαγή των εργασιακών σχέσεων. Ασφαλώς προς το χειρότερο !! Εξαφάνιση της μεσαίας τάξης , εγκατάλειψη των αγροτών, εύκολες απολύσεις των εργαζομένων. Ιδιαίτερη είναι η στόχευση σε βάρος των ελευθέρων επαγγελματιών , ιδίως των επιστημόνων και των μικροϊδιοκτητών. Η οικονομική  ανεξαρτησία μεγάλου μέρους του Ελληνικού  λαού ενοχλεί κάποιους αφόρητα.
  Έχει λοιπόν την εξήγησή της η απροσδόκητα αλγεινή συμπεριφορά της Πολιτείας απέναντι  στους μαχόμενους επιστήμονες της χώρας, εν μέσω της πρόσφατης οξύτατης συρροής ,  τόσον υγειονομικής , όσον και οικονομικής κρίσης ( πανδημία κορωνοϊού). Ιδιαίτερα , απέναντι στους δικηγόρους, που πλήττονται όσο ελάχιστοι ( κλειστά ακροατήρια , ανενεργείς γραμματείες  δικαστηρίων, αποχή  δικαστικών επιμελητών και κλειστά Υποθηκοφυλακεία –Κτηματολογικά γραφεία). Κρίθηκαν  δηλαδή  οι επιστήμονες ανάξιοι να λάβουν το επίδομα των 800  ευρώ από τον κρατικό προϋπολογισμό και αντιθέτως χρήζοντες επιμόρφωσης  διάρκειας 100 ωρών και με ευτελή αποζημίωση 600 ευρώ, που θα την καταβάλει μετά από πολλούς μήνες η Ευρωπαική Ενωση και όχι η χώρα μας. Αυτή είναι ατυχώς η θέση της Πολιτείας απέναντι σε επιστήμονες που δεν μπορούν να εργαστούν ,που υποχρεούνται να πληρώσουν τα έξοδα του γραφείου τους και να συντηρούν τις οικογένειές  τους .  Οι εμπνευστές αυτής της επιλογής  διατείνονται ότι βοήθησαν με άλλους τρόπους , πλην όμως , η αναστολή φορολογικών –εισφορολογικών υποχρεώσεων απλά μεταθέτει την υποχρέωση και η κάλυψη του επιτοκίου των επιχειρηματικών δανείων αφορά τις επιχειρήσεις και όχι τους  μεμονωμένους  ελεύθερους επαγγελματίες ( οι δικηγόροι δεν λαμβάνουν επιχειρηματικά δάνεια και φυσικά δεν οφείλουν στις τράπεζες).  Δηλαδή,<< μονά –ζυγά>>,  σε βάρος των μαχομένων επιστημόνων, οι οποίοι μελετούν νυχθημερόν ( οι δικηγόροι ειδικότερα  τη νομοθεσία , τη νομολογία και τη θεωρία , που αλλάζουν συνεχώς ) και προφανώς έχουν τη μικρότερη ανάγκη επιμόρφωσης  ( πρωτοφανής ιδέα! ) από άλλους κλάδους ελευθέρων επαγγελματιών  κι εργαζομένων. Θέλω να πιστεύω  ( έστω και αβάσιμα ) ότι αυτή  η δυσμενής μεταχείριση ,σε αυτή την δυσχερέστατη φάση, δεν τείνει στον  βίαιο περιορισμό και στην μείωση του αριθμού των αυτοαπασχολουμένων  επιστημόνων . 
  Η συγκεκριμένη αυτή  επιλογή της Πολιτείας (περιθωριοποιήσεως  και προσβολής αγωνιζομένων μορφωμένων πολιτών ) θα ήταν παράλογη , εάν δεν ήταν προσαρμοσμένη στην σταθερή πολιτική των τελευταίων ετών σε βάρος όλων των επιστημόνων  και  όλων των ελευθέρων επαγγελματιών , όπως άλλωστε και ολόκληρης της μεσαίας τάξης.Θα ήταν απόλυτα κωμική , αν δεν ήταν αφόρητα τραγική! Άλλωστε, το γελοίο με το δραματικό έχουν πολύ ρευστά όρια  και εξαρτώνται από την γωνία θεώρησης. Στην προκειμένη όμως περίπτωση προέχει η θεώρηση υπό το πρίσμα της επιβίωσης των επιστημόνων και των οικογενειών τους.