Thu. Jul 9th, 2020

Α. Γ. Καλλής: «Τα καρφιά»

Μικροί καθώς ήμασταν … / τέτοιες μέρες θαρρώ … / στα μέσα μιας ιερής κι απρόσιτης τελετουργίας / κάποιοι μας έλεγαν … / πως τάχα «γύφτοι» τα φτιάξαν τα καρφιά του Θεανθρώπου.
Πέρασαν χρόνια … / και καθώς το πλοίο της ζωής τού καθ’ ενός μας / ξεμάκραινε από το «αλάθητο» κι ανέμελο της νιότης μας λιμάνι / κάποια στιγμή απρόσμενα / η αλήθεια μάς εχτύπησε την πόρτα / και καταλάβαμε … / έστω κι αργά / πως τα καρφιά αυτά / που κάρφωσαν με μιας / ελπίδα / αγάπη / κι αθωότης …
τα ‘χαμε φτιάξει όλοι μαζί /ένα προς ένα … / περίτεχνα / σχολαστικά και άπρεπα.

Κι ακόμη / ακόμη και τώρα / συνεχίζουμε την «τέχνη» μας να ασκούμε ως «παράδοση» / φτιάχνοντας της αδικίας το περίγραμμα / Κι όλο και περισσότερα / κι όλο και μεγαλύτερα / χρυσά / ασημένια / ψεύτικα κι αληθινά καρφιά / όμοια μ’ εκείνα της αρχής / αντίγραφα πιστά / που λήστεψαν τον χρόνο της ζωής τού φωτοδότη.
Ακόμη και τώρα τα μπήγουμε με ηδονή στο σώμα κάθε αθώου κάθε κατατρεγμένου κάθε αδικημένου κάθε απόκληρου κάθε Χριστού μ’ αλαλαγμούς αγρίων / συνοδεύοντας την νεκρική πομπή.
ΕΜΕΙΣ … / οι αναμάρτητοι / οι αξιοπρεπείς / επιφανείς και αμόλυντοι … / οι κατ’ εξακολούθησην νηστεύοντες από τροφές «ανθρωποφάγοι» /.
Όλοι μαζί φτιάξαμε τα καρφιά / ένα προς ένα … / περίτεχνα / σχολαστικά και άπρεπα.

Όλοι μαζί … / θύματα κατά φαντασίαν / θύτες κατ’ εξακολούθησην και κατ’ εξαίρεσην / πιστοί στην απιστία μας / άφρονες / και δούλοι «αξιών» που αποζητούν το αίμα / για να ριζώσουν στις καρδιές των κατ’ επάγγελμα αλάθητων κριτών της οικουμένης.
Όλοι μαζί φτιάξαμε τα καρφιά / ένα προς ένα … / περίτεχνα / σχολαστικά και άπρεπα.
Πάψε λοιπόν να χύνεις δάκρυα κι απόψε / Δεν βλέπεις που περιφέρεται ρακένδυτος / ζητώντας μια βοήθεια; Σ’ αυτήν την ιστορία / να μην αυταπατάσαι … / Γιατί είσαι εσύ εκείνος που ‘φτιαξε ετούτα τα καρφιά / κι όχι αυτοί που υπονοείς … αιώνες τώρα.

Πάψε λοιπόν να χύνεις δάκρυα κι απόψε / γιατί με την δική σου προσταγή / μέσα στην νύχτα … / γίνηκαν τούτα τα καρφιά οδυνηρή αλήθεια / δικό σου «φυλαχτό» / «τάμα» / παραγγελιά για να χορέψεις με τα πάθη σου στης κόλασης την άκρη / φωνή βωόντος εν τη ερήμω / στο Όρος των Ελαιών / στο Γολγοθά μιας άνισης παρτίδας / που ‘γινε άθελα πατρίδα σου για πάντα … / μέχρι κι εσύ … / μέχρι κι εσύ ν’ αναφωνήσεις το τετέλεσθαι / κι από ψηλά το χρέος σου να κάνεις / ως ένας άγνωστος Ιούδας / τον δρόμο τούτον άλλωστε μονάχος είχες μάθει / στο διάβα μιας ψεύτικης ζωής πού επέλεξες / σαν άλλοθι στην τελευταία σου πράξη.

  Αριστοτέλης Γ. Καλλής Επ. Πρ. Εμπορικού Συλλόγου Νεμέας Πτ. Πολιτ. Τμήματος Νομικής Σχολής Αθηνών Nemeahistory.bloqspot.com