Αυτό που βλέπεις μπορείς με κάποιο τρόπο να το αντιμετωπίσεις. Αυτό που δεν βλέπεις, το αόρατο, πως το πολεμάς; Μετά από πολυετή έρευνα των ειδικών επιστημόνων, (στις δόξες τους σήμερα) κατέληξαν ότι ο «αόρατος εχθρός», πατέρας των λογής συνομωσιών και «ιός» του βρώμικου κέρδους μόνο με το χιούμορ αντιμετωπίζεται.
Το χιούμορ με την ικανότητα, δυνατότητα, ευ καίρια που έχει να μετασχηματίζεται, τροποποιείται, μεταλλάσεται δύναται να γίνει από κινίνο σε λουκουμόσκονη και από χάδι σε κλωτσιά. Με σατυρικό, σαρκαστικό, ειρωνικό κείμενο ο κειμενογράφος και με τολμηρό σκίτσο ο γελοιογράφος αντλούν θέματα από την καθημερινότητα αλλά και την πολιτική σκηνή, τα οποία ομολογουμένως βγάζουν πολύ γέλιο και όχι μόνο.
Ο γελοιογράφος είναι ένας κυνηγός. Κυνηγάει φαινομενικά ίσια πράγματα που όμως είναι στραβά, αλλά και στραβά που τελικά είναι ίσια έτσι ώστε να τα αναδείξει, επισημάνει, καυτηριάσει, «φέρει στα ίσια», να τους δώσει ένα οπτικό αποτέλεσμα με αυτονόητα υπονοούμενα, και άλλα ευκόλως ίσως εννοούμενα.
Ο παλαίμαχος της δημοσιογραφίας Αυγουστίνος Κίσσας έρχεται σήμερα ως «κυνηγός», και ως συνεπής αντίδικος προς τον αόρατο εχθρό, μας παρουσιάζει δύο του σκίτσα με λίγη «λουκουμόσκονη και αρκετό… κινίνο». Δύο θέματα με ρίζες από τη ζόρικη περίοδο που περνάμε και που… τελικά, μη μασάτε, μπόρα είναι θα περάσει. Χιούμορ χρειάζεται μόνον.
