Η πέμπτη εβδομάδα της Μεγάλης Σαρακοστής μάς βρίσκει να συνεχίζουμε τον πνευματικό μας αγώνα, ανεβαίνοντας τη σκάλα των αρετών που οδηγεί στον ουρανό. Στον δρόμο αυτόν, όμως, συναντούμε πολλές δυσκολίες.
Στην καθημερινότητά μας – στο σχολείο με τους συμμαθητές μας, στο σπίτι με την οικογένειά μας ή στη γειτονιά με τους φίλους μας – συχνά βλέπουμε πράγματα που δεν μας αρέσουν. Τότε εύκολα θυμώνουμε, λέμε άσχημα λόγια, κλεινόμαστε στον εαυτό μας ή προσπαθούμε να δικαιολογήσουμε τον εαυτό μας, ακόμη κι όταν έχουμε άδικο. Μερικές φορές φτάνουμε και στο σημείο να λέμε ψέματα ή να πληγώνουμε τους άλλους με τη συμπεριφορά μας.
Όλα αυτά στενοχωρούν όχι μόνο τους ανθρώπους γύρω μας, αλλά και τον Χριστό.
Υπάρχει όμως η μετάνοια. Κανείς δεν πρέπει να μένει με το βάρος των λαθών του. Το σωστό είναι να συνειδητοποιούμε γρήγορα το κακό που προκαλούμε και να μετανοούμε ειλικρινά. Και αυτή τη μετάνοια να την καταθέτουμε στο μυστήριο της Εξομολογήσεως, ώστε να βρίσκουμε ανακούφιση και ειρήνη.
Αυτό ακριβώς μας καλεί να κάνουμε η Εκκλησία μας, καθώς πλησιάζουμε στη Μεγάλη Εβδομάδα: να δούμε τα σφάλματά μας και να τα διορθώσουμε. Ως παράδειγμα μάς προβάλλει μια μεγάλη αγία, την Οσία Μαρία η Αιγυπτία.
Η Οσία Μαρία γεννήθηκε στην Αίγυπτο τον 6ο αιώνα, την εποχή του αυτοκράτορα Ιουστινιανός Α΄. Σε νεαρή ηλικία έφυγε από το σπίτι της και για πολλά χρόνια έζησε μέσα στην αμαρτία, μακριά από τον Θεό.
Κάποτε, ακολουθώντας προσκυνητές, έφτασε στα Ιεροσόλυμα για τη γιορτή της Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Όταν προσπάθησε να μπει στον ναό, μια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε. Τότε κατάλαβε ότι τα αμαρτήματά της δεν της επέτρεπαν να πλησιάσει. Συντετριμμένη, προσευχήθηκε στην Παναγία και υποσχέθηκε να αλλάξει ζωή.
Από εκείνη τη στιγμή όλα άλλαξαν. Μπήκε στον ναό, προσκύνησε και στη συνέχεια αποσύρθηκε στην έρημο του Ιορδάνη, όπου έζησε με αυστηρή άσκηση και προσευχή για δεκαετίες.
Εκεί τη συνάντησε ο αββάς Ζωσιμάς, ένας ταπεινός μοναχός. Η Οσία του διηγήθηκε τη ζωή της και τη μεγάλη της μετάνοια. Η χάρη του Θεού είχε πλέον φωτίσει την ψυχή της.
Την επόμενη χρονιά, ο Ζωσιμάς την κοινώνησε στις όχθες του Ιορδάνη, και η Οσία, με θαυμαστό τρόπο, πέρασε τον ποταμό περπατώντας πάνω στο νερό. Έναν χρόνο αργότερα, την βρήκε νεκρή στην έρημο. Με τη βοήθεια ενός λιονταριού, την έθαψε με ευλάβεια.
Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη της λίγο πριν από τη Μεγάλη Εβδομάδα, για να μας θυμίσει κάτι πολύ σημαντικό: όσο μεγάλα κι αν είναι τα λάθη μας, υπάρχει πάντα η δυνατότητα της μετάνοιας. Και όπου υπάρχει αληθινή μετάνοια, εκεί δίνεται απλόχερα η χάρη του Θεού.
