«Η αγκαλιά της μάνας… τάφος»
Το άρθρο αφορά τις παιδοκτονίες που συντελέστηκαν από την καθ’ ομολογίαν παιδοκτόνο, Ειρήνη Μουρτζούκου σε Αμαλιάδα, Άργος και Πάτρα, από το 2014 έως το 2024.
Γράφει η Φιορέλα – Μαριάννα Φεράϊ
Το χειρότερο σενάριο γύρω από την υπόθεση των ανεξήγητων θανάτων τεσσάρων βρεφών στην Αμαλιάδα, μόλις επιβεβαιώθηκε. Η Ειρήνη Μουρτζούκου, μητέρα των δύο εκ των 4 βρεφών που κατέληξαν μαρτυρώντας στα χέρια της, «έσπασε» τη σιωπή της στους αστυνομικούς ξημερώματα Τετάρτης (09/07), αποκαλύπτοντας την αλήθεια που η ελληνική κοινωνία φοβόταν να ξεστομίσει, αλλά και δεν ήθελε να αποδεχτεί: ότι μια μητέρα, η πλέον 25χρονη καθ’ ομολογίαν παιδοκτόνος, αφαιρούσε αθώες παιδικές ζωές, βάφοντας τα χέρια της με αίμα, κι όλα αυτά από εκδίκηση.
Η υπόθεση αυτή αποκαλύπτει μια ψυχολογικά διαταραγμένη προσωπικότητα, μια μητέρα που φαινόταν να μην έχει τύψεις, και η οποία καθ’ όλη τη διάρκεια των ερευνών που συντελούνταν από το Τμήμα Ανθρωποκτονιών, την εκπομπή του Πέτρου Κουσουλού, «Υποθέσεις» και την εκπομπή της Αγγελικής Νικολούλη, «Φως στο Τούνελ», εκείνη συνέχιζε να εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές προσπαθώντας να αποδείξει την αθωότητά της. Οι συνεχείς έρευνες αποκάλυπταν διαρκώς στοιχεία που καθιστούσαν την υπόθεση ακόμα πιο ανατριχιαστική.
Η ίδια, βέβαια, προσπαθούσε να κρύψει την αλήθεια με νύχια και με δόντια πίσω από τη δικαιολογία της παραμέλησης, επιρρίπτοντας ευθύνες στη μητέρα της.
Η απτή αλήθεια, όμως, βρισκόταν εξ’ αρχής μπροστά στα μάτια όλων μας, δίχως πλήρη επιβεβαίωση. Καθετί ερχόταν στην επιφάνεια γύρω από την υπόθεση «μαρτυρούσε» την πραγματική αιτία και τον υπαίτιο για τους θανάτους των βρεφών. Ήταν εμφανή από την αρχή όλα.
Γιατί, πώς είναι δυνατόν όλα τα παιδιά που βρίσκονταν στα χέρια της, να κατέληγαν αιφνίδια υπό ύποπτες συνθήκες;
Γιατί κανείς δεν αναρωτήθηκε από την αρχή τι συμβαίνει, όταν τα βρέφη κατέληγαν πάντοτε που εκείνη βρισκόταν παρούσα;
Γιατί κανείς δεν άρχισε να ψάχνει την αιτία ήδη από τον πρώτο θάνατο;
Γιατί οι Αρχές δεν κινητοποιήθηκαν εξαρχής;
Γιατί τα ιατροδικαστικά πορίσματα άλλοτε έδειχναν παθολογικά αίτια κι άλλοτε ανθρώπινη παρέμβαση ως αιτία θανάτου των βρεφών;
Γιατί έπρεπε πρώτα η υπόθεση να έρθει στην επιφάνεια από τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, κι αφετέρου να προβούν σε ενδελεχείς έρευνες οι αρμόδιες υπηρεσίες;
Η υπόθεση παραμελήθηκε, αφέθηκε στη τύχη της, μέχρι που έγινε ευρέως γνωστή μέσα από τις τηλεοπτικές εκπομπές. Το κουβάρι, τότε, άρχισε να ξετυλίγεται. Και πλέον η αλήθεια που θα «έθαβε» την πιο ιερή λέξη: τη λέξη μητέρα, έγινε αδιαμφισβήτητη, μέχρι που έφτασε η ώρα της αποκάλυψης. Της φρικιαστικής – ανατριχιαστικής αποκάλυψης του αιώνα στα εγκληματικά χρονικά της Ελλάδας.
Όμως, η τραγική πορεία της Ειρήνης Μουρτζούκου, της οποίας το χέρι όπλιζε η κακή σχέση με τη μητέρα της, όπως ομολόγησε, δεν σταματάει στις απώλειες των βρεφών που οδήγησε η ίδια με τα χέρια της στον θάνατο.
Το παρελθόν της, δυστυχώς, καθόρισε και το μέλλον της. Η πραγματική της ιστορία έχει ως αφετηρία την 6η Φεβρουαρίου του 2014 στο Άργος, όπου για πρώτη φορά διέπραξε τον πρώτο φόνο: αυτόν της τότε 14 μηνών αδελφή της, Ζωή Ηλιάνα. Ο θάνατός της, τότε αποδόθηκε σε λοίμωξη του αναπνευστικού και διάμεση πνευμονίτιδα. Αυτή η δολοφονία, η οποία πλέον έχει παραγραφεί προ 11ετίας, αποκαλύπτει ακόμη μια σκοτεινή πλευρά της προσωπικότητάς της, ενώ παράλληλα αναδεικνύει την αδιαφορία ή την αδυναμία των Αρχών να εντοπίσουν το πραγματικό μέγεθος της επικινδυνότητας αυτής της γυναίκας.
Με λίγα λόγια, μιλάμε για μια κατά συρροή δολοφόνο ή αλλιώς μια serial killer που σκότωνε συνειδητά κατ’ εξακολούθηση για να λυτρωθεί ο «δαίμονας» που έτρεφε μέσα της μίσος. Η τραυματική παιδική της ηλικία, οι αλλεπάλληλοι τσακωμοί με τη μητέρα της και με τους συντρόφους της, την οδηγούσαν σε αδιέξοδο. Η μόνη λύση για να ξεφύγει ήταν να προκαλέσει κακό: ο φόνος.
Εν συνεχεία, η υπόθεση της Ειρήνης Μουρτζούκου ξυπνά μνήμες μιας άλλης πολύκροτης υπόθεσης που συντάραξε την Ελλάδα το 2022: αυτή της Ρούλας Πισπιρίγκου. Και στις δύο περιπτώσεις, το μοτίβο των υποθέσεων φαίνεται ανατριχιαστικά κοινό. Συγκεκριμένα, έχουμε δύο μητέρες που το χέρι τους οπλίζει η εκδίκηση, τα παιδιά καταλήγουν ξαφνικά και τα αίτια των θανάτων που προκύπτουν είναι ασαφή και ανεξήγητα. Ουσιαστικά, έχουμε δύο γυναίκες που προβάλλουν δημοσίως τον πόνο τους δίχως ίχνος συναισθήματος, σε πλήρη κατάσταση αναισθησίας, γεγονός που προδίδει τον ύποπτο εξ’ αρχής η γλώσσα του σώματος.
Όμως, γιατί οι κρατικοί μηχανισμοί να ενεργοποιούνται, όταν τα παιδιά έχουν πλέον καταλήξει; Γιατί η κοινωνία πλέον σωπαίνει; Φοβάται; Μήπως δε μπορεί να πιστέψει ότι μια μάνα σκοτώνει τα ίδια της τα παιδιά; Αποκλείεται όλα όσα συμβαίνουν πίσω από μια πόρτα να μένουν όλα εκεί καλά κρυμμένα.
Αποκλείεται.
Όταν μια μάνα θρηνεί το παιδί της, δεν αναρτά φωτογραφίες στο διαδίκτυο, δεν φωτογραφίζει τα νεκρά παιδιά της, δε διασκεδάζει μετά από κάθε θάνατο, δε πανηγυρίζει για τα ιατροδικαστικά αποτελέσματα, δεν εμφανίζεται σε τηλεοπτικές εκπομπές για να αποδείξει την αθωότητά της, καθώς «καθαρός ουρανός αστραπές δε φοβάται».
Σωστά;
Αν κάτι μας δίδαξαν οι δύο τραγωδίες είναι πως το κακό δε μπορεί να κρυφτεί πίσω από μαύρα ρούχα και «ψεύτικα» δάκρυα. Καμία μάσκα, κανένας ρόλος δε μπορεί να κάνει την αλήθεια να σωπάσει. Ακόμα κι αν αυτά τα παιδιά σώπασαν πρόωρα, ακόμα κι αν δεν είχαν φωνή να φωνάξουν, η αλήθεια θα γράψει τη δική τους ιστορία: την ιστορία της δικαίωσής τους.
Αλλά ας είναι αυτή η τελευταία φορά που κλείνουμε τα μάτια μας και τα αυτιά μας…
