Θυμάμαι σαν τώρα, πριν από είκοσι οκτώ χρόνια, το 1998, όταν ο πατέρας μου μιλούσε στο τηλέφωνο με τον Νίκο Ταγαρά. Η αφορμή της συνομιλίας τους ήταν παραταξιακή. Ήταν και οι δύο υποψήφιοι Δήμαρχοι με την στήριξη της Νέας Δημοκρατίας. Ο πατέρας μου στη Σολυγεία και ο Νίκος Ταγαράς στην Τενέα. Τότε ήταν αλλιώς. Τα κομματικά χρίσματα ήταν κανόνας. Αφού έκλεισαν το τηλέφωνο, ο πατέρας μου έπλεξε το εγκώμιο του κυρίου Νίκου. Ενώ ήταν “ομόλογοι”, κατάλαβα ότι κολακευόταν που βρέθηκε συνομιλητής του “επί ίσοις όροις”.
Είκοσι πέντε χρόνια μετά, βρέθηκα εγώ συνυποψήφιος στις τελευταίες εθνικές εκλογές με τον Νίκο Ταγαρά , ο οποίος βέβαια, μέχρι τότε, είχε διανύσει τη γνωστή μεγάλη πολιτική του πορεία. Θα θυμάμαι πάντα τα λόγια του, όταν το βράδυ των εκλογών τον κάλεσα για να τον συγχαρώ για την επανεκλογή του. Μνημονεύω, συχνά πυκνά, μια συγκεκριμένη ατάκα του από εκείνη τη βραδιά.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 90′ που με απασχολεί πιο συνειδητά η πολιτική, δεν θυμάμαι άλλο Κορίνθιο πολιτικό με τόσο έντονο αποτύπωμα στην καθημερινότητά μας στον νομό Κορινθίας. Δεν ειναι ο μόνος λόγος αλλά, νομίζω, είναι αρκετός για να τιμήσουμε τη μνήμη του.Πέραν των καθ’ ημάς, τα τελευταία χρόνια, η δουλειά του στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας κατέστησε τον Νίκο Ταγαρά πολιτικό εθνικής εμβέλειας.
Η “οργάνωση του χώρου” μέσω των νέων Τοπικών Ρυμοτομικών Σχεδίων ως εμβληματικό έργο του Ταμείου Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας θα φέρει πάντα την υπογραφή του.
Κάνοντας μια προβολή στο μέλλον με βάση τα προσωπικά μου όνειρα, είναι σίγουρο ότι κάποτε θα μνημονεύω την έναρξη της “περιπέτειάς” μου στην πολιτική ως συνυποψήφιος στο ψηφοδέλτιο της Νέας Δημοκρατίας με τον Νίκο τον Ταγαρά. Φυσικά, με πολύ τιμητικό πρόσημο.
