1η Μάη 2026 – Κωνσταντίνος Τριπικέλης: Διεκδικούμε την ζωή που μας αξίζει.
Κεντρική ομιλία εργατικού κέντρου Κορίνθου
Συναδέλφισσες και συνάδελφοι,
Η Πρωτομαγιά συνηθίζουμε να λέμε πως δεν είναι γιορτή.
Ναι, δεν είναι γιορτή για λουλούδια, εκδρομές και το ανοιξιάτικο φαγοπότι!
Είναι όμως γιορτή για εμάς τους εργαζομένους .
Γιορτή της εργατικής τάξης.
Γιορτή του αγώνα μας, ενάντια σε αυτούς που τους αρέσει το φαγοπότι και οχι μόνο την άνοιξη αλλά όλο τον χρόνο και όχι των δικών τους αγαθών αλλά του βιου μας.
Και μαζεύτηκαν τόσοι πολλοί πια από δαύτους που σε λίγο δεν θα τους χωράνε οι αίθουσες των δικαστηρίων.
Ελπίζουμε όμως να τους χωράνε σύντομα τα κελιά των φυλακών.
Η Πρωτομαγιά είναι ημέρα μνήμης, αλλά και ημέρα υπόσχεσης.
Είναι η μέρα που θυμόμαστε το Σικάγο του 1886.
Τους εργάτες που βγήκαν στους δρόμους και φώναξαν το αυτονόητο:
O άνθρωπος δεν είναι μηχανή.
Οκτώ ώρες δουλειά,
Οκτώ ώρες ανάπαυση,
Οκτώ ώρες ζωή.
Και γι’ αυτό το αυτονόητο, τότε απάντησαν με σφαίρες, αίμα και κρεμάλες. Οι νεκροί του Σικάγο δεν έπεσαν για ένα απλό σύνθημα. Έπεσαν για να μπορεί σήμερα ο εργαζόμενος να σηκώνει κεφάλι και να λέει: δεν είμαι σκλάβος.
Είναι η μέρα που θυμόμαστε και την Καισαριανή. Τους διακόσιους εκτελεσμένους κομμουνιστές, εργάτες, συνδικαλιστές αγωνιστές, ανθρώπους που στάθηκαν όρθιοι μπροστά στο απόσπασμα και δεν λύγισαν.
Ανθρώπους που τους «προσφέραν» στον κατακτητή για θυσία οι φασίστες συμπολίτες τους.
Δεν πήγαν όμως σαν πρόβατα στη σφαγή.
Πήγαν σαν άνθρωποι που ήξεραν ότι η ζωή χωρίς αξιοπρέπεια δεν είναι ζωή. Και άφησαν πίσω τους μια παρακαταθήκη:
Να μη συνηθίσουμε ποτέ την αδικία.
Και σήμερα;
Σήμερα μας ζητούν ακριβώς αυτό: να συνηθίσουμε.
Να συνηθίσουμε τους νεκρούς στα εργοτάξια.
Να συνηθίσουμε τους εργάτες που δεν γυρίζουν σπίτι.
Να συνηθίσουμε τα “εργατικά ατυχήματα”, λες και ο θάνατος είναι φυσικό φαινόμενο και όχι αποτέλεσμα εγκληματικής πολιτικής.
Δεν είναι ατύχημα όταν δουλεύεις εξαντλημένος 12 και 13 ώρες.
Δεν είναι ατύχημα όταν λείπει προσωπικό γιατί το κόστος πρέπει να πέσει.
Δεν είναι ατύχημα όταν η συντήρηση θεωρείται «πολυτέλεια»και η ασφάλεια «περιττή δαπάνη» όπως έγινε στην Βιολάντα!
Δεν είναι ατύχημα όταν η επιθεώρηση εργασίας διαλύεται και ο καθένας μπορεί να κάνει ότι θέλει χωρίς έλεγχο.
Αυτό λέγεται έγκλημα.
Και μην γελιέστε το ίδιο σύστημα που κρέμασε εργάτες στο Σικάγο, το ίδιο σύστημα που γέμισε την Καισαριανή με αίμα, σήμερα φοράει κουστούμι, βγαίνει στα κανάλια και μιλάει για «ανάπτυξη», «ανταγωνιστικότητα» και «ευελιξία».
200 οι νεκροί στην Καισαριανή 240 οι νεκροί από εργατικά ατυχήματα το 2025 εως και τον Απρίλη του 2026 ως σύγχρονη θυσία στην Ελλάδα 2,0.
Την Ελλάδα των νέων σύγχρονων νόμων και μεταρρυθμίσεων.
Ο νέος εργασιακός νόμος δεν είναι μεταρρύθμιση
ΕΙΝΑΙ ΚΟΜΕΝΟΣ «ΚΕ- ΡΑ – ΜΕΩΣ» ΣΤΑ ΜΕΤΡΑ ΤΟΥΣ
Είναι κήρυξη πολέμου απέναντι στον κόσμο της εργασίας. Είναι η προσπάθεια να γυρίσουμε 140 χρόνια πίσω.
Να δουλεύουμε περισσότερο,
να πληρωνόμαστε λιγότερο,
να φοβόμαστε περισσότερο
και να μιλάμε λιγότερο.
Θέλουν εργαζόμενους χωρίς φωνή.
Χωρίς συνδικάτα.
Χωρίς συλλογικές συμβάσεις.
Χωρίς σταθερό ωράριο.
Χωρίς δικαίωμα στην απεργία.
Θέλουν να μας πείσουν ότι το 13ωρο είναι «ελευθερία».
Ότι η εξάντληση είναι «επιλογή».
Ότι το να μη βλέπεις τα παιδιά σου είναι “ανάγκη της αγοράς”.
Και μας το παρουσιάζουν σαν… πρόοδο!
Πρόοδος δεν είναι να πεθαίνεις στη δουλειά.
Πρόοδος δεν είναι να δουλεύεις περισσότερο για να ζεις χειρότερα.
Πρόοδος δεν είναι να φοβάσαι ότι αν μιλήσεις θα απολυθείς.
Πρόοδος είναι να ζεις με αξιοπρέπεια.
Να γυρίζεις σπίτι ασφαλής.
Να έχεις χρόνο για ζωή, για οικογένεια, για ανάσα.
Όχι να λες : ΔΕΝ ΕΧΩ ΟΞΥΓΟΝΟ
Και αυτοί να μπαζώνουν την φωνή σου.
Να μπορείς να πεις “όχι” χωρίς να τιμωρείσαι.
Αυτό φοβούνται. Το “όχι”.
Φοβούνται όταν ο εργάτης σηκώνεται .
Φοβούνται γιατί ξέρουν ότι τίποτα δεν μας χαρίστηκε.
Ούτε το 8ωρο.
Ούτε η ασφάλιση.
Ούτε η άδεια.
Ούτε η σύνταξη.
Όλα κερδήθηκαν με αγώνες, με αίμα, με φυλακές, με εξορίες, με νεκρούς
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΦΟΒΗΘΗΚΑΝ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ.
Γι’ αυτό η Πρωτομαγιά για τους εργαζόμενους είναι γιορτή.
Είναι γιορτή με δυνατή φωνή
Γιατί δεν τιμάμε τους νεκρούς μας με σιωπή.
Τους τιμάμε συνεχίζοντας.
Με οργάνωση.
Με σωματεία δυνατά.
Με πορείες .
Με αλληλεγγύη.
Με ανυπακοή απέναντι σε ό,τι μας θέλει φθηνούς και φοβισμένους.
Σήμερα, από εδώ, δίνουμε μια υπόσχεση:
Δεν θα αφήσουμε το αίμα του Σικάγο να γίνει «υποσημείωση».
Δεν θα αφήσουμε την Καισαριανή να γίνει «μια απλή επέτειος».
Δεν θα αφήσουμε τους νεκρούς της δουλειάς να γίνουν «μια ενοχλητική στατιστική».
Γιατί η ιστορία δεν γράφεται από αυτούς που σκύβουν το κεφάλι, αλλά από αυτούς που το σηκώνουν το ανάστημα τους.
Μετατρέπουμε την αγανάκτηση σε αγώνα.
Διεκδικούμε την ζωή που μας αξίζει. Ζήτω η εργατική Πρωτομαγιά.
Κωνσταντίνος Τριπικέλης
Γραμματέας του Εργατικού Κέντρου
