Σε ηλικία 82 ετών έφυγε από τη ζωή ο Λάκης Χαλκιάς, ένας από τους σημαντικότερους ερμηνευτές της ελληνικής μουσικής και κορυφαίος εκφραστής της ηπειρώτικης παράδοσης. Το τελευταίο διάστημα αντιμετώπιζε σοβαρά προβλήματα υγείας και νοσηλευόταν, ενώ την είδηση του θανάτου του ανακοίνωσε η οικογένειά του, γνωστοποιώντας ότι οι λεπτομέρειες της κηδείας θα ανακοινωθούν τις επόμενες ημέρες.
Γεννημένος στα Ιωάννινα το 1943, ο Λάκης Χαλκιάς μεγάλωσε σε μια οικογένεια που ταυτίστηκε με τη μουσική παράδοση της Ηπείρου. Γιος του θρυλικού κλαρινίστα Τάσου Χαλκιά, κληρονόμησε μια σπουδαία μουσική παρακαταθήκη, την οποία δεν περιορίστηκε απλώς να συνεχίσει, αλλά ανέδειξε και εξέλιξε.
Ο ίδιος συνήθιζε να λέει πως το πρώτο του σχολείο ήταν η δημοτική ποίηση και το παραδοσιακό τραγούδι, που γνώρισε μέσα από την οικογένειά του. Αντιμετώπιζε τη μουσική όχι ως επάγγελμα, αλλά ως ευθύνη απέναντι στην πολιτιστική κληρονομιά του τόπου.
Η χαρακτηριστική φωνή του συνδέθηκε με τραγούδια για τη ξενιτιά, την αγάπη, την απώλεια και την ελληνική ψυχή. Από τις πρώτες του ηχογραφήσεις τη δεκαετία του 1960 μέχρι τις μεγάλες του ερμηνείες, κατάφερε να γεφυρώσει το δημοτικό τραγούδι με το έντεχνο και το λαϊκό ρεπερτόριο.
Στη μακρόχρονη πορεία του συνεργάστηκε με κορυφαίους δημιουργούς, μεταξύ των οποίων ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Γιάννης Μαρκόπουλος και ο Χρήστος Λεοντής. Ξεχωριστή θέση στη δισκογραφία του κατέχει η συμμετοχή του στο εμβληματικό έργο του Γιάννη Μαρκόπουλου «Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» (1977), μαζί με τον Νίκο Ξυλούρη και την Ειρήνη Παπά.
Παρά την ευρεία αναγνώριση που γνώρισε, ο Λάκης Χαλκιάς δεν απομακρύνθηκε ποτέ από τις ρίζες του. Υποστήριζε διαρκώς ότι η παράδοση δεν είναι ένα μουσειακό έκθεμα, αλλά ένας ζωντανός οργανισμός που οφείλει να μεταδίδεται από γενιά σε γενιά με σεβασμό και αυθεντικότητα.
Με τον θάνατό του, η ελληνική μουσική χάνει έναν σπουδαίο ερμηνευτή και θεματοφύλακα της ηπειρώτικης παράδοσης. Η φωνή και το έργο του, όμως, θα συνεχίσουν να αποτελούν πολύτιμο κομμάτι της συλλογικής πολιτιστικής μνήμης.
