Η χώρα ξαναζεί τον ίδιο, ατελείωτο εφιάλτη.
*Γράφει η Αναστασία Στεφανή
Η μυρωδιά του καμένου αέρα δεν λέει να φύγει. Είναι εκείνη η μυρωδιά που κάθε καλοκαίρι σκεπάζει την Ελλάδα. Είναι η μυρωδιά της απώλειας, της καταστροφής, του ίδιου εφιάλτη που επανέρχεται.
Στα καμένα τοπία δεν υπάρχουν χρώματα…μόνο στάχτη, σιωπή και οι σκιές των δέντρων που έμειναν όρθια σαν μάρτυρες.
Κάθε μέτωπο φωτιάς είναι και ένας άνισος αγώνας, μια μάχη που μοιάζει χαμένη πριν καν αρχίσει. Πυροσβέστες και εθελοντές ορμούν μέσα στην πύρινη κόλαση, γνωρίζοντας ότι η δύναμή τους είναι σταγόνα μπροστά στο κύμα της καταστροφής. Με στολές βαριές και μούσκεμα από ιδρώτα, με μάτια βουρκωμένα όχι μόνο από τον καπνό, αλλά και από τον φόβο μην χαθούν ζωές, παλεύουν να σβήσουν φλόγες που καταπίνουν τα πάντα στο πέρασμά τους.
Κάθε βήμα μπροστά είναι νίκη.Κάθε ανάσα μέσα στον καπνό είναι θρίαμβος επιβίωσης. Κουβαλούν λάστιχα σαν να κουβαλούν την ίδια την ελπίδα, ανοίγουν δρόμους διαφυγής μέσα σε φλεγόμενα τοπία, βάζοντας το κορμί τους ασπίδα για όσους βρίσκονται πίσω τους κι ενώ η εξάντληση λυγίζει το σώμα, η ψυχή τους αρνείται να παραδοθεί.
Γιατί ξέρουν ότι πίσω τους υπάρχει μια ολόκληρη κοινωνία που κρέμεται από τη δική τους αντοχή.
Η φωτιά δεν καταστρέφει μόνο τα δάση. Καταστρέφει σπίτια, αναμνήσεις, τρόπους ζωής, ολόκληρες περιοχές. Χιλιάδες στρέμματα ζωής χάνονται σε λίγες ώρες. Ζώα εγκλωβίζονται και καίγονται ζωντανά. Ο ουρανός κοκκινίζει, όχι από την ομορφιά του δειλινού, αλλά από τις φλόγες που καταπίνουν τα πάντα.
Το μεγαλύτερο τραύμα, όμως, δεν είναι μόνο η απώλεια της φύσης. Είναι η αίσθηση ότι η καταστροφή αυτή θα ξανασυμβεί. Ότι ο εφιάλτης είναι πλέον μόνιμος συγκάτοικος στα καλοκαίρια μας και όσο δεν παίρνουμε δραστικά μέτρα πρόληψης, όσο η αδιαφορία και η ανευθυνότητα βρίσκουν χώρο να θεριεύουν, τόσο η στάχτη θα γίνεται ο μόνιμος χάρτης της χώρας.
Η Ελλάδα δεν καίγεται μόνο από τη φωτιά.
Καίγεται από την αμέλεια, από τις πολιτικές υποσχέσεις που χάνονται στον αέρα εδώ και χρόνια, από την έλλειψη σεβασμού στο φυσικό της πλούτο. Όσο συνεχίζουμε να το αποδεχόμαστε σαν «ένα ακόμα καλοκαίρι», τόσο θα ξυπνάμε ξανά και ξανά μέσα στον ίδιο ατελείωτο εφιάλτη.
Δεν αρκεί να σβήσουμε τις φλόγες! Πρέπει να ανάψουμε τη σπίθα της ευθύνης, πριν το επόμενο καλοκαίρι γίνει απλώς η συνέχεια αυτού του μαύρου σεναρίου.
