Υπόθεση Κυψέλης: «Η τελευταία πόρτα άνοιξε…»
Γράφει η Φιορέλα - Μαριάννα Φεράϊ
Υπάρχουν φορές που οι λέξεις μοιάζουν πολύ μικρές για να περιγράψουν αυτό που έχει συμβεί. Φορές που η ανθρώπινη λογική σταματά μπροστά σε μια πραγματικότητα τόσο σκληρή και κοιτάζει κατάματα την απανθρωπιά που επικρατεί εκεί έξω, αδυνατώντας να την κατανοήσει.
Κι αυτή είναι μία από εκείνες τις φορές.
Γιατί αυτή τη φορά, δεν μιλάμε απλώς για μια ακόμη υπόθεση που συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Μιλάμε για μια ιστορία που ξεπερνά τα όρια της φρίκης και μας υποχρεώνει να αντικρίσουμε την κοινωνία που παρατηρεί και περιμένει το «πλέον αργά» για να αντιδράσει.
Και το «πλέον αργά» ήρθε στην Κυψέλη.
Εκεί, πίσω από μια κλειστή πόρτα, αποκαλύφθηκε μια πραγματικότητα που κανείς δε θα έπρεπε να το αντικρίσει. Μια πραγματικότητα που αδυνατεί να συλλάβει ο άνθρωπος νους. Ένα βρέφος περίπου εννέα μηνών εντοπίστηκε μέσα σε δοχείο, το οποίο είχε τοποθετηθεί σε βαλίτσα, αφού προηγουμένως συντηρούνταν στον καταψύκτη του σπιτιού.
Η ιστορία δεν τελειώνει εκεί.
Πέρα από αυτή την φρικιαστική κατάσταση που ήρθαν αντιμέτωπες οι Αρχές, μέσα στο σπίτι «κολαστήριο» διέμεναν ο 43χρονος Έλληνας κατηγορούμενος πλέον και η 38χρονη Γερμανίδα σύντροφός του, τα 2 ανήλικα αγόρια της οικογένειας, ενώ ανάμεσά τους ήταν και η 15χρονη κόρη, η οποία, είναι έγκυος. Στον ίδιο χώρο βρισκόταν ακόμη ένας άνδρας αφγανικής καταγωγής, ο οποίος υποστηρίζει ότι είναι ο πατέρας του παιδιού που κυοφορεί η ανήλικη.
Εν προκειμένω, όσον αφορά το νεκρό βρέφος, μιλάμε για ένα ειδεχθές έγκλημα, καθώς στο άψυχο κορμάκι του βρέθηκαν χτυπήματα από μαχαίρι, γεγονός που οδηγεί στην πιθανή δολοφονία του, κι όχι σε χτυπήματα που όπως υποστηρίζει ο 43χρονος προκλήθηκαν κατά τη διαδικασία απομάκρυνσης του βρέφους από την κατάψυξη.
Και μόνο η περιγραφή σοκάρει. Ανατριχιάζει.
Δυστυχώς, δεν μιλάμε για μια απλή υπόθεση. Μιλάμε για έναν πατέρα που πιθανόν κατακρεούργησε το ίδιο του το παιδί κι ενδέχεται να κακοποιούσε ή ακόμη και να εξέδιδε τα ανήλικα αγόρια της οικογένειας, τα οποία, όπως προκύπτει, πάσχουν από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.
Η αλήθεια είναι, όμως, πως στην οικογένεια υπήρξε ιστορικό κακοποίησης, διότι τα ανήλικα παιδιά, όπως έχει γίνει γνωστό, είχαν μεταφερθεί προ έτους με εισαγγελική εντολή στο Νοσοκομείο Παίδων, αντί κάποιας δομής, λόγω του ότι δεν υπήρχαν θέσεις, με τον πατέρα να πηγαίνει και να τα παίρνει πίσω.
Και κάπου εδώ προκύπτει αβίαστα το εξής ερώτημα:
Πόσα ακόμη σημάδια πρέπει να αγνοηθούν και πόσα ακόμη παιδιά πρέπει να βρεθούν σε κίνδυνο, μέχρι η Πολιτεία και η κοινωνία να αντιληφθούν ότι η προστασία ενός παιδιού δεν μπορεί να αρχίζει όταν όλα έχουν πλέον τελειώσει;
Γιατί, αν πράγματι υπήρχαν ήδη ενδείξεις κακοποίησης, αν τα παιδιά είχαν απασχολήσει τις Αρχές, αν είχε προηγηθεί εισαγγελική παρέμβαση, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη μέσα σε εκείνο το σπίτι.
Το ερώτημα είναι τι συνέβη πριν από αυτό.
Ποιος γνώριζε; Ποιος είδε; Ποιος άκουσε; Ποιος;
Η προστασία ενός παιδιού δεν πρέπει να εξαντλείται μόνο μέσα από μια εισαγγελική παρέμβαση ή σε μια μεταφορά σε νοσοκομείο, επειδή δεν υπήρχαν κενές θέσεις σε κάποια δομή, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά την ανυπαρξία ουσιαστικού συστήματος πρόνοιας στη χώρα μας. Η προστασία ενός παιδιού απαιτεί την παρέμβαση όλων. Κανένα παιδί δεν αξίζει να αφήνεται στη τύχη του. Κανένα.
Μπροστά σε κάθε συμβάν που φέρει ενδείξεις, η αδράνεια δεν αποτελεί τη σωστή επιλογή. Είναι ευθυνών όλων μας να συμβάλλουμε στη προστασία όσων δεν έχουν φωνή.
Για ακόμη μια φορά, αυτή η υπόθεση αποκαλύπτει τη γύμνια του κράτους πρόνοιας. Και τη γύμνια της κοινωνίας μας. Γιατί όταν ένα παιδί βρίσκει κλειστές πόρτες, δε μιλάμε απλώς για ανεπάρκεια, μιλάμε για εγκατάλειψη.
Και ξέρετε κάτι;
Τελικά, τα τέρατα δεν είναι μόνο εκείνοι που κατακρεούργησαν παιδικές ψυχές, αλλά ίσως κι εκείνοι που επέλεξαν να κλείσουν την πόρτα τους, αδιαφορώντας.
Γράφει η Φιορέλα - Μαριάννα Φεράϊ
Υπάρχουν φορές που οι λέξεις μοιάζουν πολύ μικρές για να περιγράψουν αυτό που έχει συμβεί. Φορές που η ανθρώπινη λογική σταματά μπροστά σε μια πραγματικότητα τόσο σκληρή και κοιτάζει κατάματα την απανθρωπιά που επικρατεί εκεί έξω, αδυνατώντας να την κατανοήσει.
Κι αυτή είναι μία από εκείνες τις φορές.
Γιατί αυτή τη φορά, δεν μιλάμε απλώς για μια ακόμη υπόθεση που συγκλόνισε την κοινή γνώμη. Μιλάμε για μια ιστορία που ξεπερνά τα όρια της φρίκης και μας υποχρεώνει να αντικρίσουμε την κοινωνία που παρατηρεί και περιμένει το «πλέον αργά» για να αντιδράσει.
Και το «πλέον αργά» ήρθε στην Κυψέλη.
Εκεί, πίσω από μια κλειστή πόρτα, αποκαλύφθηκε μια πραγματικότητα που κανείς δε θα έπρεπε να το αντικρίσει. Μια πραγματικότητα που αδυνατεί να συλλάβει ο άνθρωπος νους. Ένα βρέφος περίπου εννέα μηνών εντοπίστηκε μέσα σε δοχείο, το οποίο είχε τοποθετηθεί σε βαλίτσα, αφού προηγουμένως συντηρούνταν στον καταψύκτη του σπιτιού.
Η ιστορία δεν τελειώνει εκεί.
Πέρα από αυτή την φρικιαστική κατάσταση που ήρθαν αντιμέτωπες οι Αρχές, μέσα στο σπίτι «κολαστήριο» διέμεναν ο 43χρονος Έλληνας κατηγορούμενος πλέον και η 38χρονη Γερμανίδα σύντροφός του, τα 2 ανήλικα αγόρια της οικογένειας, ενώ ανάμεσά τους ήταν και η 15χρονη κόρη, η οποία, είναι έγκυος. Στον ίδιο χώρο βρισκόταν ακόμη ένας άνδρας αφγανικής καταγωγής, ο οποίος υποστηρίζει ότι είναι ο πατέρας του παιδιού που κυοφορεί η ανήλικη.
Εν προκειμένω, όσον αφορά το νεκρό βρέφος, μιλάμε για ένα ειδεχθές έγκλημα, καθώς στο άψυχο κορμάκι του βρέθηκαν χτυπήματα από μαχαίρι, γεγονός που οδηγεί στην πιθανή δολοφονία του, κι όχι σε χτυπήματα που όπως υποστηρίζει ο 43χρονος προκλήθηκαν κατά τη διαδικασία απομάκρυνσης του βρέφους από την κατάψυξη.
Και μόνο η περιγραφή σοκάρει. Ανατριχιάζει.
Δυστυχώς, δεν μιλάμε για μια απλή υπόθεση. Μιλάμε για έναν πατέρα που πιθανόν κατακρεούργησε το ίδιο του το παιδί κι ενδέχεται να κακοποιούσε ή ακόμη και να εξέδιδε τα ανήλικα αγόρια της οικογένειας, τα οποία, όπως προκύπτει, πάσχουν από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα.
Η αλήθεια είναι, όμως, πως στην οικογένεια υπήρξε ιστορικό κακοποίησης, διότι τα ανήλικα παιδιά, όπως έχει γίνει γνωστό, είχαν μεταφερθεί προ έτους με εισαγγελική εντολή στο Νοσοκομείο Παίδων, αντί κάποιας δομής, λόγω του ότι δεν υπήρχαν θέσεις, με τον πατέρα να πηγαίνει και να τα παίρνει πίσω.
Και κάπου εδώ προκύπτει αβίαστα το εξής ερώτημα:
Πόσα ακόμη σημάδια πρέπει να αγνοηθούν και πόσα ακόμη παιδιά πρέπει να βρεθούν σε κίνδυνο, μέχρι η Πολιτεία και η κοινωνία να αντιληφθούν ότι η προστασία ενός παιδιού δεν μπορεί να αρχίζει όταν όλα έχουν πλέον τελειώσει;
Γιατί, αν πράγματι υπήρχαν ήδη ενδείξεις κακοποίησης, αν τα παιδιά είχαν απασχολήσει τις Αρχές, αν είχε προηγηθεί εισαγγελική παρέμβαση, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο τι συνέβη μέσα σε εκείνο το σπίτι.
Το ερώτημα είναι τι συνέβη πριν από αυτό.
Ποιος γνώριζε; Ποιος είδε; Ποιος άκουσε; Ποιος;
Η προστασία ενός παιδιού δεν πρέπει να εξαντλείται μόνο μέσα από μια εισαγγελική παρέμβαση ή σε μια μεταφορά σε νοσοκομείο, επειδή δεν υπήρχαν κενές θέσεις σε κάποια δομή, επιβεβαιώνοντας για ακόμη μια φορά την ανυπαρξία ουσιαστικού συστήματος πρόνοιας στη χώρα μας. Η προστασία ενός παιδιού απαιτεί την παρέμβαση όλων. Κανένα παιδί δεν αξίζει να αφήνεται στη τύχη του. Κανένα.
Μπροστά σε κάθε συμβάν που φέρει ενδείξεις, η αδράνεια δεν αποτελεί τη σωστή επιλογή. Είναι ευθυνών όλων μας να συμβάλλουμε στη προστασία όσων δεν έχουν φωνή.
Για ακόμη μια φορά, αυτή η υπόθεση αποκαλύπτει τη γύμνια του κράτους πρόνοιας. Και τη γύμνια της κοινωνίας μας. Γιατί όταν ένα παιδί βρίσκει κλειστές πόρτες, δε μιλάμε απλώς για ανεπάρκεια, μιλάμε για εγκατάλειψη.
Και ξέρετε κάτι;
Τελικά, τα τέρατα δεν είναι μόνο εκείνοι που κατακρεούργησαν παιδικές ψυχές, αλλά ίσως κι εκείνοι που επέλεξαν να κλείσουν την πόρτα τους, αδιαφορώντας.
