Η προσβασιμότητα δεν είναι διακόσμηση – Είναι δικαίωμα.
Περιοχή Βουλιαγμένης – Δήμος Λουτρακίου – Περαχώρας – Αγίων Θεοδώρων.
Το Σωματείο Ατόμων με Αναπηρία Περιφερειακής Ενότητας Κορινθίας καταγγέλλει την απαράδεκτη κατάσταση που επικρατεί στις υποδομές προσβασιμότητας για άτομα με αναπηρία στην περιοχή της Βουλιαγμένης.
Οι φωτογραφίες και το οπτικοακουστικό υλικό που έχουμε στη διάθεσή μας αποτυπώνουν μια εικόνα που δεν συνάδει με μια πραγματικά προσβάσιμη παραλία και δεν τιμά τον σεβασμό που οφείλει η Πολιτεία και η Τοπική Αυτοδιοίκηση στους πολίτες με αναπηρία.
Το ζήτημα όμως, δεν είναι μόνο η κακή κατάσταση μιας υποδομής. Είναι η ίδια η λογική με την οποία αντιμετωπίζεται η παρουσία των ατόμων με αναπηρία στον δημόσιο χώρο.
Η εγκατάσταση του SEATRAC, από μόνη της δεν αποτελεί προσβασιμότητα. Η πραγματική προσβασιμότητα κρίνεται από το αν ο άνθρωπος μπορεί να χρησιμοποιήσει την υποδομή με ασφάλεια, αυτονομία, ισοτιμία και αξιοπρέπεια.
Η απομόνωση δεν είναι προσβασιμότητα…
Το SEATRAC έχει τοποθετηθεί σε απομονωμένο σημείο, στην άκρη της παραλίας, παρότι στην περιοχή υπάρχουν χώροι που θα μπορούσαν να αξιοποιηθούν για την εγκατάσταση μιας ολοκληρωμένης και ουσιαστικά προσβάσιμης υποδομής.
Και εδώ τίθεται ένα σοβαρό ζήτημα ισοτιμίας και περιθωριοποίησης.
Γιατί η πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία πρέπει να βρίσκεται στην άκρη;
Γιατί ο χώρος που προορίζεται για τους πολίτες με αναπηρία πρέπει να είναι απομονωμένος από τον υπόλοιπο κόσμο, όταν υπάρχουν καταλληλότερα σημεία στην παραλία;
Δεν μπορεί να θεωρείται φυσιολογικό να δημιουργείται ένας ξεχωριστός, απομακρυσμένος χώρος για τα άτομα με αναπηρία, σαν να μην αποτελούν
μέρος της ίδιας κοινωνίας και σαν να πρέπει να βρίσκονται μακριά από την κοινή χρήση της παραλίας.
Αυτό δεν είναι απλώς χωροταξική επιλογή. Είναι μια πρακτική που αναπαράγει την περιθωριοποίηση και την κοινωνική απομόνωση.
Τα άτομα με αναπηρία δεν είναι «κάποιοι που πρέπει να εξυπηρετηθούν κάπου στην άκρη». Είναι ισότιμοι πολίτες και έχουν το ίδιο δικαίωμα να βρίσκονται, να κολυμπούν, να ξεκουράζονται και να απολαμβάνουν τη θάλασσα στον ίδιο δημόσιο χώρο με όλους τους άλλους.
Ιδιαίτερα σοβαρό είναι το γεγονός ότι οι χώροι που θα μπορούσαν να εξασφαλίσουν μια πιο ουσιαστική και ενταγμένη στο παραλιακό μέτωπο πρόσβαση έχουν παραχωρηθεί σε επιχειρήσεις και καταστήματα εστίασης, χωρίς αντίστοιχες διεξόδους προς τη θάλασσα για τα άτομα με αναπηρία.
Δεν μπορεί ο δημόσιος χώρος να διατίθεται κατά τρόπο που διευκολύνει την εμπορική δραστηριότητα, ενώ η ισότιμη πρόσβαση των ατόμων με αναπηρία στη θάλασσα να περιορίζεται σε μια εγκατάσταση απομονωμένη στην άκρη της παραλίας.
Η παραλία είναι δημόσιος χώρος. Η πρόσβαση στη θάλασσα είναι δικαίωμα. Και το δικαίωμα αυτό δεν μπορεί να εξαρτάται από το αν περισσεύει κάποιος χώρος μετά την παραχώρηση των καλύτερων σημείων σε επιχειρηματικές δραστηριότητες.
Μια υποδομή που δημιουργεί νέα εμπόδια
Παράλληλα, το SEATRAC απέχει περίπου 50 μέτρα από το αλλακτήριο και την τουαλέτα, με αποτέλεσμα η πρόσβαση σε αυτές να είναι ιδιαίτερα δύσκολη για άτομα με κινητικές αναπηρίες.
Το αλλακτήριο βρίσκεται σε απαράδεκτη κατάσταση, καθώς λείπει ένα από τα φύλλα του, στερώντας από τον χρήστη την απαραίτητη ιδιωτικότητα.
Η χημική τουαλέτα είναι τοποθετημένη πρόχειρα σε χωμάτινο έδαφος, χωρίς να εξασφαλίζεται ασφαλής, απρόσκοπτη και αξιοπρεπής πρόσβαση.
Παράλληλα, στον περιβάλλοντα χώρο υπάρχουν σπασμένες καρέκλες, πεταμένοι κώνοι και ανεπαρκής σήμανση προς τον παρακείμενο δρόμο, ενώ η ξύλινη ράμπα σταματά απότομα και ο χρήστης αναγκάζεται να κινηθεί σε ανώμαλο έδαφος.
Όλα αυτά δεν είναι «λεπτομέρειες».
Είναι τα στοιχεία μιας υποδομής που, ενώ υποτίθεται ότι δημιουργήθηκε για να εξασφαλίσει την ισότιμη πρόσβαση, στην πράξη διαχωρίζει, απομονώνει και τελικά επιβαρύνει ακόμη περισσότερο τον άνθρωπο με αναπηρία.
Δεν αρκεί να υπάρχει ένα SEATRAC για να μπορεί μια παραλία να χαρακτηρίζεται προσβάσιμη.
Προσβασιμότητα σημαίνει να μπορεί ο πολίτης με αναπηρία να φτάσει στη θάλασσα, να αλλάξει, να χρησιμοποιήσει την τουαλέτα, να κινηθεί με ασφάλεια και να απολαύσει την παραλία χωρίς να αισθάνεται ότι βρίσκεται σε έναν χώρο ξεχωριστό από όλους τους υπόλοιπους.
Δεν δεχόμαστε την περιθωριοποίηση
Η προσβασιμότητα δεν είναι επικοινωνιακή βιτρίνα.
Δεν είναι μια φωτογραφία εγκαινίων.
Δεν είναι ένα SEATRAC τοποθετημένο κάπου στην άκρη.
Και κυρίως, δεν είναι αποδεκτό να δημιουργούνται υποδομές που στην πράξη μεταφέρουν το μήνυμα ότι τα άτομα με αναπηρία πρέπει να βρίσκονται χωριστά από την υπόλοιπη κοινωνία.
Τα άτομα με αναπηρία δεν ζητούν χάρη, προνόμια ή ειδική μεταχείριση.
Ζητούν το αυτονόητο: να έχουν τη δυνατότητα να απολαμβάνουν τη θάλασσα και τον δημόσιο χώρο ισότιμα με όλους τους άλλους πολίτες.
Καλούμε τον Δήμο σε άμεση παρέμβαση
Ζητούμε:
– την άμεση αυτοψία και πλήρη καταγραφή της κατάστασης,
– την επανεξέταση της χωροθέτησης των υποδομών προσβασιμότητας, ώστε να μην είναι απομονωμένες και περιθωριοποιημένες,
– την αξιοποίηση κατάλληλων δημόσιων χώρων για τη δημιουργία ολοκληρωμένης και πραγματικά προσβάσιμης πρόσβασης στη θάλασσα,
– τη διασφάλιση ότι οι χώροι που παραχωρούνται σε επιχειρήσεις και καταστήματα εστίασης δεν αποκλείουν ή περιορίζουν τις δυνατότητες πρόσβασης των ατόμων με αναπηρία στη θάλασσα,
– την αποκατάσταση του αλλακτηρίου και την εξασφάλιση της ιδιωτικότητας των χρηστών,
– την ασφαλή και πραγματικά προσβάσιμη τοποθέτηση της τουαλέτας,
– την αποκατάσταση της ράμπας και ολόκληρης της διαδρομής πρόσβασης,
– την απομάκρυνση των επικίνδυνων και εγκαταλελειμμένων αντικειμένων,
– την τοποθέτηση της απαιτούμενης σήμανσης,
– και τη συστηματική συντήρηση και εποπτεία όλων των υποδομών προσβασιμότητας.
Ζητούμε από τη Δημοτική Αρχή να αντιμετωπίσει το ζήτημα με τη σοβαρότητα που απαιτεί και να συνεργαστεί ουσιαστικά με το Σωματείο Ατόμων με Αναπηρία Π.Ε. Κορινθίας.
Οι αποφάσεις για την προσβασιμότητα δεν μπορεί να λαμβάνονται χωρίς τη συμμετοχή και τη γνώμη των ίδιων των ανθρώπων που καλούνται να χρησιμοποιήσουν αυτές τις υποδομές.
Δεν θα συμβιβαστούμε με την προσβασιμότητα στα χαρτιά.
Δεν θα δεχτούμε την απομόνωση ως «λύση».
Δεν θα δεχτούμε να θεωρείται αρκετό το να υπάρχει μια υποδομή κάπου στην άκρη, ενώ οι καλύτεροι και πιο λειτουργικοί χώροι του παραλιακού μετώπου παραχωρούνται για άλλες χρήσεις.
Οι πολίτες με αναπηρία δεν είναι πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Δεν είναι πολίτες που πρέπει να εξυπηρετούνται ξεχωριστά. Δεν είναι πολίτες που πρέπει να βρίσκονται στην άκρη.
Είναι ισότιμοι πολίτες.
Έχουν το ίδιο δικαίωμα στη θάλασσα, στην αναψυχή, στον δημόσιο χώρο και στην αξιοπρέπεια.
Η προσβασιμότητα δεν σημαίνει απλώς να ανοίγεις μια διαδρομή για τα άτομα με αναπηρία. Σημαίνει να τους επιτρέπεις να αποτελούν ισότιμο κομμάτι του ίδιου δημόσιου χώρου.
Η προσβασιμότητα είναι δικαίωμα.
Τα δικαιώματα των Πολιτών δεν μπορεί να παρέχονται αποσπασματικά, πρόχειρα ή μόνο για τα μάτια του κόσμου.
Πρέπει να εξασφαλίζονται στην πράξη, χωρίς αποκλεισμούς, χωρίς περιθωριοποίηση χωρίς διακρίσεις.
Η Άρση των δομημένων εμποδίων είναι υποχρέωση σας .
