Οι «Θαλασσινές Ημέρες 2026» ολοκληρώθηκαν. Και ολοκληρώθηκαν έχοντας καταγράψει, χωρίς υπερβολή, την πιο επιτυχημένη διοργάνωση στα τρία χρόνια ζωής του θεσμού. Αυτό ήταν κάτι που είπαν όλοι. Ή, μάλλον, σχεδόν όλοι!
Χιλιάδες άνθρωποι συμμετείχαν αυτές τις ημέρες στις εκδηλώσεις και η πόλη γέμισε ζωή. Διαφορετικοί άνθρωποι, αλλά και διαφορετικά ακροατήρια, με διαφορετικά γούστα, βρήκαν τη δική τους θέση σε ένα πρόγραμμα παραστάσεων, που επιχείρησε συνειδητά να μην είναι μονοδιάστατο. Θα μπορούσαμε, λοιπόν, απλώς να είμαστε ικανοποιημένοι. Αλλά υπάρχουν και πράγματα που δεν μπορούμε ως παράταξη να τα αφήσουμε έτσι. Υπάρχουν πράγματα που πρέπει να ειπωθούν.
Γιατί από την πρώτη κιόλας ημέρα των «Θαλασσινών Ημερών» ορισμένοι έμοιαζαν περισσότερο αποφασισμένοι να δείξουν την αποτυχία της διοργάνωσης, πριν αυτή καλά - καλά ξεκινήσει, παρά να καταγράψουν αυτό που πραγματικά συνέβαινε. Με μια εμμονική διάθεση κριτικής απέναντι στην Αντιδήμαρχο Πολιτισμού Δήμητρα Τσουλουχά -και, μέσω αυτής, απέναντι στον Δήμαρχο Νίκο Σταυρέλη-, έξυναν τον πάτο της κατσαρόλας, αναζητώντας το επιχείρημα που θα επιβεβαίωνε μια ήδη ειλημμένη απόφαση: ότι οι «Θαλασσινές Ημέρες» απέτυχαν.
Η Camerata και η περίεργη αριθμητική
Η …κακή μέρα φάνηκε από το πρωί! Από την πρεμιέρα των «Θαλασσινών Ημερών» και την συναυλία της Camerata Junior, στο λιμάνι της Κορίνθου. Διαβάσαμε για «λίγο κόσμο». Μόνο που όσοι ήταν εκεί είδαν κάτι διαφορετικό: περισσότεροι από 300 άνθρωποι παρακολούθησαν ολόκληρη τη συναυλία, ενώ εκατοντάδες ακόμη στάθηκαν στον χώρο (κάποιοι ακουμπώντας στα παγκάκια, στα μάρμαρα και στα παρτέρια) και την παρακολούθησαν για μικρότερο ή μεγαλύτερο διάστημα.
Αλλά ας δεχθούμε, για χάρη της συζήτησης, ακόμη και το επιχείρημα περί «λίγου κόσμου». Από πότε 300, 400 ή 500 άνθρωποι σε μια συναυλία κλασικής μουσικής, με μια ορχήστρα νέων μουσικών, θεωρούνται αποτυχία; Και κυρίως: από πότε όλες οι πολιτιστικές εκδηλώσεις κρίνονται με το ίδιο μέτρο;
Μια συναυλία κλασικής μουσικής δεν μπορεί να έχει το ίδιο δυνητικό κοινό με μια μεγάλη ποπ συναυλία. Όπως μια θεατρική παράσταση δεν έχει το ίδιο κοινό με ένα πανηγύρι και μια παρουσίαση βιβλίου δεν έχει το ίδιο κοινό με μια συναυλία στην πλατεία.
Κάποιοι δεν καταλαβαίνουν, επίσης, ότι ο ρόλος μιας σοβαρής, πολυήμερης, πολιτιστικής διοργάνωσης δεν είναι να υπηρετεί μόνο το μεγαλύτερο δυνατό ακροατήριο. Είναι να δίνει χώρο και σε διαφορετικές μορφές τέχνης, σε διαφορετικές αισθητικές, σε διαφορετικά κοινά. Ο πολίτης που θέλει να ακούσει μια νεανική ορχήστρα κλασικής μουσικής έχει ακριβώς το ίδιο δικαίωμα στην πολιτιστική προσφορά της πόλης, με εκείνον που θέλει να χορέψει σε ένα πανηγύρι ή να τραγουδήσει σε μια μεγάλη λαϊκή ή ποπ συναυλία.
Εν τέλει, αν ο πολιτισμός αξιολογείται αποκλειστικά από το πόσοι άνθρωποι συγκεντρώθηκαν σε μια εκδήλωση, τότε μπορούμε να προχωρήσουμε τη σκέψη λίγο περισσότερο. Να βάλουμε σε σύγκριση ένα βιβλίο της Χρυσηίδας Δημουλίδου και ένα βιβλίο του Αλμπέρ Καμί, και να αποφασίσουμε ποιο είναι καλύτερο, ανάλογα με το πόσα αντίτυπα πουλήθηκαν από το καθένα. Πιθανότατα θα κερδίσει η Χρυσηίδα. Κάνει αυτό σπουδαιότερο το βιβλίο της; Ο πολιτισμός, ευτυχώς, είναι κάτι περισσότερο από καταμέτρηση αριθμών και αποτελέσματα πωλήσεων.
Και μετά ήρθε η Παπαρίζου…
Λίγες ημέρες αργότερα η πλατεία Φλοίσβου και το κέντρο της Κορίνθου πλημμύρισαν από κόσμο για τη συναυλία της Έλενας Παπαρίζου. Θα περίμενε κανείς ότι, με βάση το κριτήριο που είχε ήδη τεθεί, αυτό θα αναγνωριζόταν ως επιτυχία. Αμ δε! Το επιχείρημα άλλαξε και έγινε «σιγά το κατόρθωμα, η Παπαρίζου θα γέμιζε οποιαδήποτε πλατεία».
Εδώ, λοιπόν, υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα λογικής. Αν μια εκδήλωση δεν συγκεντρώσει, κατά την κρίση σου, αρκετό κόσμο, φταίει η Τσουλουχά και απέτυχε ο Δήμος. Αν μια άλλη εκδήλωση γεμίσει ασφυκτικά την πλατεία, δεν πέτυχε η διοργάνωση – πέτυχε η Παπαρίζου. Στα μονά κερδίζω, στα ζυγά χάνεις. Με αυτούς τους κανόνες το παιχνίδι είναι πράγματι εύκολο, αφού έχεις φροντίσει εκ των προτέρων ώστε ό,τι κι αν συμβεί, να έχει αποτύχει ο ίδιος άνθρωπος. Αυτό όμως δεν λέγεται κριτική. Λέγεται αναζήτηση επιχειρημάτων για ένα συμπέρασμα που έχει ήδη αποφασιστεί.
Υπάρχουν όμως και μερικές περίεργες σιωπές
Αφού, πάντως, το βασικό κριτήριο είναι η συμμετοχή, θα είχε ενδιαφέρον να μας εξηγήσουν οι ίδιοι επικριτές και ορισμένα άλλα πράγματα. Γιατί δεν βρήκαν μισή κουβέντα να γράψουν για την εντυπωσιακή επιτυχία της συναυλίας στην Αρχαία Κόρινθο με τη Βιολέτα Ίκαρη, τον Δημήτρη Μπάκουλη και τη Μαριάννα Κατσιμίχα, με σχεδόν 2000 ανθρώπους να γεμίζουν την πλατεία της Αρχαίας;
Γιατί δεν θεώρησαν άξια αναφοράς τη συμμετοχή περισσότερων από 700 ανθρώπων που έτρεξαν στο Night Run; Ή την συναυλία μετά το τέλος του αγώνα με εκατοντάδες νέα παιδιά να χορεύουν στην μουσική των goin through;
Ακόμα: γιατί δεν αναφέρθηκε η συμβολή του Δήμου στη Λευκή Νύχτα, με τους DJs και τη μουσική που απλώθηκαν σε ολόκληρο το εμπορικό κέντρο της Κορίνθου και αποτέλεσαν μέρος της συνολικής γιορτής; Αντίθετα, μέσα σε όλα αυτά, κάποιοι κατάφεραν να προσέξουν και να αναδείξουν μόνο τους… λουκουμάδες. Καλοί οι λουκουμάδες. Αλλά η δημοσιογραφική αποτίμηση μιας μεγάλης διοργάνωσης, μάλλον, απαιτεί λίγο περισσότερα.
Καλά, για την τελετή λήξης με την αλυσίδα των εκατοντάδων μέτρων και των εκατοντάδων χορευτών, από όλους τους πολιτιστικούς συλλόγους και την συναυλία των «Γιαγκίνηδων» (κορινθιακό συγκρότημα), που μετέτρεψε τον Φλοίσβο σε μεγάλη πίστα, ούτε λόγος. Εξαφανίστηκε από την αντικειμενική δημοσιογραφία…
Το τελευταίο καινούργιο κοσκινάκι
Και εν τέλει -αφού οι Θαλασσινές Ημέρες πήγαν καλά, όλες οι εκδηλώσεις γέμισαν από κόσμο και όλοι έλεγαν τα καλύτερα λόγια- ήταν ανάγκη να βρεθεί και ένα τελευταίο «καινούργιο κοσκινάκι» για να κρεμάσουμε στον “τοίχο” μας. Και βρέθηκε: οι Θαλασσινές Ημέρες ήταν, λέει, δαπανηρές. Όχι απλά δαπανηρές, αλλά οι πιο δαπανηρές. Εντάξει, του χρόνου θα προσπαθήσουμε να κάνουμε τις εκδηλώσεις μέσα από κοινωνικά προγράμματα, ή με ανταλλαγή προϊόντων: «έλα Παπαρίζου να τραγουδήσεις κι εμείς θα σου δώσουμε δέκα κιλά κορινθιακή σταφίδα και …δωρεάν λουκουμάδες, μετά το τέλος της συναυλίας». Αστεία πράγματα…
Αυτή είναι η πραγματική εικόνα
Τα πραγματικά δεδομένα αυτής της πολυήμερης διοργάνωσης είναι μπροστά μας (και μπροστά τους, άλλο αν κάνουν πως δεν τα βλέπουν). Οι εκδηλώσεις είχαν συμμετοχή. Η πόλη είχε κόσμο. Το πρόγραμμα είχε διαφορετικά είδη θεάματος. Νέοι καλλιτέχνες και μεγάλα ονόματα βρέθηκαν στην ίδια διοργάνωση. Τοπικά συγκροτήματα και καλλιτέχνες βρήκαν χώρο έκφρασης. Ο πολιτισμός βγήκε στο λιμάνι, στις πλατείες και στους δρόμους της Κορίνθου. Και οι «Θαλασσινές Ημέρες» ολοκληρώθηκαν αφήνοντας τους δημότες και τους επισκέπτες γεμάτους εικόνες, εμπειρίες, χαρά. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα.
Συμπέρασμα: η κριτική είναι πάντα καλοδεχούμενη. Η εμμονή, όμως, κάποια στιγμή αρχίζει να λέει περισσότερα για εκείνον που γράφει, παρά για εκείνον που επιχειρεί να κρίνει. Ευτυχώς, αυτό πια έχει αρχίσει να το καταλαβαίνει ο κόσμος. Και ο φωτογραφικός φακός που κράτησε για πάντα στην μνημη μας οσα ζήσαμε…
