Κάποια στιγμή ως φοιτητής στο πολιτικό τής Νομικής σχολής,πρώτο ή δεύτερο έτος στην Αθήνα έξω από την παλιά βιβλιοθήκη (Πανεπιστημίου)σε μια πορεία με πάρα πολύ κόσμο ,την είδα σε απόσταση αναπνοής μαζί με φίλους της να συζητάει ήρεμα καπνίζοντας,με ένα μαύρο δερμάτινο μπουφάν κι ένα κόκκινο φουλάρι στο λαιμό.Τότε όλοι διαβάζαμε τα ποιήματα της,τα μοναδικά της ποιήματα πού ήταν σαν καρφιά στο σώμα ενός άγνωστου Χριστού.Δεν πλησίασα ,ούτε πήγα να συστηθω ,τι να λεγα άλλωστε;; ..Τα τετριμμένα πού σήμερα μοιράζει αφειδώς ο ένας στον άλλον;Τι να λεγα… πόσο ωραία είναι τα ποιήματα σας; Απλά προτίμησα τη σιωπή και κοίταζα μαγεμένος μια μεγάλη μορφή τής ποίησης πού τραβούσε τον δικό της Γολγοθά,έχοντας επίγνωση τής σπουδαιότητας τής στιγμής που θα με ακολουθούσε για όλη μου τη ζωη.Καμια φορά η σιωπή μπορεί να περιγράψει καλύτερα ακόμη και τα συνθετοτερα πράγματα. Πέρασαν χρόνια και κάποια στιγμή έγραψα ένα κείμενο …κάποιες λέξεις,έχοντας πάντα στη σκέψη μου εκείνη την πρώτη και τελευταία εικόνα της στην οδό Πανεπιστημίου έξω από την παλιά βιβλιοθήκη.Ας είναι καλά όπου κι αν βρίσκεται.Γι αυτούς τούς αγγέλους δεν υπάρχει,αλλά ούτε θα υπάρξει σπιθαμή γης σ αυτήν την επίγεια κολαση.Το κείμενο είναι αυτό πού ακολουθεί με τον τιτλο <<Να είσαι εκεί>>:
********************************************************************
Α.Γ Καλλής:Να είσαι εκεί
(Ωδή στην μνήμη της Κατερίνας Γώγου)
Αιώρηση
Ένα μικρό κλαδάκι…
πεσμένο πάνω στον βρεγμένο δρόμο τής οδού Πατησίων
Φώτα,χρώματα,επιγραφές από νέον…
Να είσαι εκεί;
Ένα θλιβερό χαμόγελο
Απορίας άξιον
Θρυμματισμένη η χαρά
Άσκοπες λέξεις…άσκοπες σκεψεις
Φόβος,θάνατος, λεηλασία…
Σ αυτό το άθελω πλήθος οι αόρατες σκέψεις ψυχοραγουν
Ζητούν ακουσίως την σιωπή
Η ζωή ως πρόστιμο
Φόρος Προστιθέμενης Απαξίας..
Τσαλακωμενα χαρτιά επί τού εδάφους
Μια πρόσκαιρη αγάπη τυλιγμένη πάνω στο ακριβό δώρο..για μια κούκλα από ακριβή πορσελάνη
Και ενας ακέφαλος καβαλάρης τής αποκάλυψης να διανέμει τις άοκνες ψυχές των αφανών στα κόκκινα βελούδινα κουτάκια ,που ακουμπισμένα στην παλιά βιτρίνα τής οδού Ερμού περιμένουν επί ματαίω τούς αγοραστές των βορείων προαστίων
Να είσαι εκεί;
Στον ουρανό απόψε τ αστέρια αναβοσβηνουν
Είναι Χριστούγεννα
Κάτω από τη φάτνη από φελιζολ
μετράει η αναπνοή σου τα τελευταία δευτερόλεπτα ζωής…
Να είσαι εκεί;
Να είσαι εκεί;
(Τέλης Καλλης)
Υ.Γ Καληνύχτα Κατερίνα…
Αυτό το βαλς θα είναι για σένα
η τελευταία πυγολαμπίδα μιας άνισης μάχης…
